Parlament Europejski
Z Wikipedii
| Unia Europejska |
 Ten artykuł jest częścią serii o: |
|
Parlament Europejski – instytucja Unii Europejskiej , podsłuchy będąca odpowiednikiem jednoizbowego parlamentu reprezentująca obywateli państw należących do UE , działki w szczawnicy której członkowie są wybierani na 5-letnią kadencję. Oficjalną siedzibą Parlamentu jest Strasburg , szkoły policealne ale też Bruksela , sypialnie w której odbywa się większość obrad oraz mieszczą się biura poselskie, depilacja laserowa komisje parlamentarne i władze klubów. Sekretariat, suknie ślubne biblioteka i część zaplecza technicznego ma zaś swoją siedzibę w Luksemburgu .
Spis treści |
[ edytuj ] Historia
Korzenie obecnego Parlamentu Europejskiego sięgają 1952, pozycjonowanie i optymalizacja kiedy na mocy Traktatu paryskiego powstało Wspólne Zgromadzenie Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali . Traktaty rzymskie z 1957 (a ściślej dołączona do nich konwencja) przekształciły je w organ wszystkich trzech Wspólnot Europejskich . Nazwa Parlament Europejski pojawiła się w 1962. Początkowo deputowani byli wybierani przez parlamenty krajów członkowskich.
W 1979 odbyły się pierwsze bezpośrednie wybory do Parlamentu Europejskiego i od tego czasu deputowani do tego Parlamentu są wybierani w wyborach bezpośrednich przez obywateli państw członkowskich Wspólnot. Nie istnieje jedna ordynacja wyborcza do parlamentu, fotele z masażem każdy kraj ma własne reguły liczenia głosów, monitoring ale przyjmuje się, stoły że wszędzie wybory odbywają się w tym samym terminie. Początkowo Parlament Europejski był organem konsultacyjnym nie posiadającym żadnej realnej władzy. Po wejściu w życie Jednolitego Aktu Europejskiego (1987), sypialnie Traktatu z Maastricht (1993) i Traktatu amsterdamskiego (1999) Parlament Europejski stopniowo zyskiwał szereg uprawnień, szczawnica także ustawodawczych (głównie kosztem Rady ).
[ edytuj ] Kompetencje
Najważniejsze uprawnienia Parlamentu obejmują:
- współudział w tworzeniu prawa poprzez procedury konsultacji, kamery współpracy, szczawnica współdecydowania i akceptacji (zgody; uprawnienie to dotyczy tylko niektórych dziedzin polityki wspólnotowej, soczewki kontaktowe co do wielu pozostałych dziedzin wyłączne kompetencje prawodawcze ma Rada Unii Europejskiej )
- procedura konsultacji
- procedura współpracy
- procedura współdecydowania
- procedura akceptacji (zgody)
- uprawnienia budżetowe – Parlament zatwierdza corocznie budżet i udziela Komisji absolutorium z jego wykonania
- uprawnienia kontrolne
- zatwierdzanie Komisji i jej przewodniczącego
- prawo uchwalenia wotum nieufności wobec Komisji (większością 2/3 głosów)
- prawo zadawania pytań Komisarzom
- zwyczajowa możliwość zadawania pytań Radzie
- Komisja jest zobowiązana do składania PE sprawozdania z działalności wspólnot oraz systematycznego udzielania informacji na temat wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa a także współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych
- Komisja ma obowiązek udzielania informacji w ramach parlamentarnej kontroli wykonania budżetu
- PE ma prawo do ustanawiania komisji śledczych na wniosek ¼ swoich członków
- do badania domniemanych wykroczeń lub
- niewłaściwego zarządzenia w stosunku do prawa Wspólnoty
(Prawo Instytucjonalne UE pod red. M Witkowskiej)
- powoływanie Rzecznika Praw Obywatelskich
- obrona praw człowieka, łóżka demokracji i państwa prawa
- przyznawanie Nagrody Sacharowa
[ edytuj ] Zarzuty o niegospodarność
W 2008 poseł Paul van Buitenen opublikował raport, 436xayyal8 wskazujący na istnienie nieprawidłowości w sposobie rozliczania wydatków przez posłów, Zakopane apartamenty mogących prowadzić do niegospodarności, nadużyć, nepotyzmu i korupcji . Autor wskazał na przypadki podnajmowania firm, których właścicielami byli sami posłowie lub ich rodziny, powszechne ignorowanie procedur związanych z rozliczaniem wydatków (np. niedostarczanie faktur lub dostarczanie ich z opóźnieniem) oraz brak egzekwowania tych wymogów przez administrację Parlamentu przy równoczesnym refinansowaniu większości zadeklarowanych wydatków. Wskazano przypadki drastycznego zawyżania kosztów podróży [1] , zatrudniania fikcyjnych podmiotów oraz zlecanie płatności rzekomym podwykonawcom na prywatne konta posłów [2] [3] . Raport został opublikowany wbrew decyzji Komisji Kontroli Budżetowej, która głosowała przeciwko jego publikacji [4] .
Protesty budzi również cykliczne przenoszenie obrad Parlamentu pomiędzy Brukselą i Strasburgiem , którego koszty wynoszą 250 milionów euro oraz emisję ponad 20 tys. ton CO2 rocznie. W 2008 w proteście przeciwko przenosinom, określanym mianem "wędrującego cyrku", zebrano ponad 1, 2 miliona podpisów obywateli z całej Unii . Przeciwko trwałemu przeniesieniu obrad Parlamentu poza Strasburg protestuje część posłów francuskich [5] .
W 2010 roku przygotowany został kolejny krytyczny raport na temat wydatków Parlamentu Europejskiego. Szefem zespołu, który go opracował jest poseł Bart Staes [6] .
[ edytuj ] Skład
Parlament Europejski liczy obecnie 736 eurodeputowanych , sprawujących mandat wolny , wybieranych na pięcioletnią kadencję . W Polsce w stosunku do członków PE używa się potocznie określenia "europarlamentarzysta", "eurodeputowany" lub "europoseł", natomiast oficjalne określenie brzmi: " poseł do Parlamentu Europejskiego ". W Wielkiej Brytanii stosuje się określenie "członek Parlamentu Europejskiego" (Member of the European Parliament, w skrócie MEP), we Francji zaś – "deputowany" (un député européen).
Zgodnie z traktatem o przystąpieniu Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej liczba posłów w Parlamencie Europejskim będzie wynosić 736. Obecna "nadwyżka" jest przejściowa i wynika z tego, że w trakcie kadencji pojawiła się konieczność kooptacji posłów z Bułgarii i Rumunii .
[ edytuj ] Liczebność
- 1962 –162 posłów
- 1979 –410 posłów
- 1981 –434 posłów
- 1986 –518 posłów
- 1994 –567 posłów
- 1999 –626 posłów
- 2004 –732 posłów
- 2007 -785 posłów
- 2009 –736 posłów
[ edytuj ] Uposażenie eurodeputowanych
Zgodnie z nowym statutem posła do Parlamentu Europejskiego z 28 września 2005 roku (decyzja 2005/684/WE, Euratom) europosłowie będą otrzymywać jednolite wynagrodzenie w wysokości 38, 5% wynagrodzenia sędziego Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, czyli 7.665 euro brutto miesięcznie(6.515 euro netto-15% UE Tax). Oprócz tego każdy deputowany otrzymuje dietę w wysokości 298 euro/dzień za każdy dzień posiedzenia Parlamentu lub komisji PE czy frakcji partyjnej, łącznie ok. 16 dni miesięcznie (ok 4.768 euro/miesiąc) [7] . Łącznie pensja plus dieta pobytowa wynosi 11.283 euro miesięcznie netto [8] .
Na działalność biur krajowych europoseł otrzymuje 4.202 euro/miesiąc. Fundusz na wynagrodzenie asystentów wynosi 17.540 euro/miesiąc [8] . Poseł otrzymuje również środki na pokrycie kosztów podróży z kraju pochodzenia do siedzib PE.
Deputowani którzy nie uzyskają w kolejnych wyborach mandatów mogą, w zależności od stażu parlamentarnego, liczyć na odprawę z PE w wysokości od 6 do 24-miesięcznych pensji (art. 13 pkt 2 Statutu posła do PE).
[ edytuj ] Ordynacja wyborcza
Ustalenie szczegółowych zasad przeprowadzania wyborów pozostaje w kompetencji poszczególnych państw członkowskich. W Polsce tę kwestię reguluje odrębna ustawa (Ordynacja wyborcza do PE, p. niżej), ale np. w Finlandii przepisy dotyczące wszystkich wyborów są zawarte w jednej ustawie.
[ edytuj ] Podstawowe regulacje
Prawo Unii Europejskiej stanowi jedynie, iż posłów do PE wybiera się w państwach członkowskich w tajnym, powszechnym i bezpośrednim głosowaniu . Wymagane jest przy tym oparcie systemu wyborczego na zasadzie proporcjonalności i takie kształtowanie okręgów wyborczych , które nie naruszy zasady reprezentacji proporcjonalnej. Dopuszczalne jest przy tym wprowadzenie klauzuli zaporowej ( progu wyborczego ), nie wyższej niż 5% (w Wielkiej Brytanii nie ma progu wyborczego, w Szwecji wynosi on 4%, w Polsce - 5%).
[ edytuj ] Podział mandatów pomiędzy państwa członkowskie
Liczba posłów wybieranych w poszczególnych państwach jest w miarę proporcjonalna do liczby mieszkańców (z lekką nadreprezentacją krajów mniej ludnych; patrz tabela poniżej).
Posłom wybranym w RP w 2004 r. przypadały 54 mandaty. W wyborach do PE w 2009 roku liczba ta zmniejszyła się do 50 w związku z przystąpieniem nowych krajów do UE w 2007 r. (Bułgarii i Rumunii).
[ edytuj ] Prawa wyborcze obywateli Unii
Czynne prawo wyborcze (prawo do głosowania) przysługuje każdemu obywatelowi UE, który ukończył 18 lat i nie został go pozbawiony w kraju pochodzenia. Obywatel Unii stale zamieszkały w państwie, którego nie jest obywatelem, ma prawo do głosowania na tych samych warunkach co obywatele tego państwa; np. obywatel Polski, który przeprowadził się na stałe do Londynu, może głosować na angielskich kandydatów zgodnie z brytyjskimi regulacjami (wymagane jest wtedy wpisanie się do rejestru wyborców ).
[ edytuj ] Ordynacja wyborcza w Polsce
Zasady przeprowadzania wyborów do Parlamentu Europejskiego reguluje ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. – Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego (Dz. U. Nr 25, poz. 219).
Według ordynacji posłowie do Parlamentu Europejskiego są przedstawicielami Narodów państw UE, nie są związani żadnymi instrukcjami (zakaz mandatu imperatywnego) i nie mogą być odwołani. Mandatu posła do Parlamentu Europejskiego nie można łączyć z mandatem posła na Sejm , senatora , a także ze stanowiskami członka Rady Ministrów ani sekretarza stanu; mają tu ponadto zastosowanie zasady rozłączności stanowisk (incompabilitas) zawarte w Konstytucji RP oraz w Ordynacji wyborczej do Sejmu RP i do Senatu RP (poseł do PE nie może więc być, na przykład, ambasadorem).
Bierne prawo wyborcze (możliwość kandydowania na posła do PE) przysługuje w Polsce po ukończeniu 21 roku życia osobom, które mają prawo do głosowania, nie zostały prawomocnie skazane za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego oraz stale zamieszkują w Polsce lub innym państwie członkowskim UE od co najmniej 5 lat (zasada domicylu ). Mogą więc w Polsce kandydować polscy obywatele, ale też obywatele Unii stale zamieszkali w Polsce i wpisani do rejestru wyborców. Polski obywatel może kandydować w innym państwie, o ile spełni warunki określone przez tamtejsze prawo.
Prawo zgłaszania list kandydatów przysługuje partiom politycznym , koalicjom partii oraz wyborcom; stosuje się przy tym odpowiednio przepisy dotyczące wyborów do Sejmu RP.
Wybory w Polsce przeprowadza się w 13 okręgach wyborczych (tabela poniżej) odpowiadających obszarowi jednego lub dwóch województw (jedynie województwo mazowieckie podzielono na 2 okręgi). Głosowanie jest podobne do wyborów do Sejmu, oddając głos na kandydata głosuje się jednocześnie na listę komitetu wyborczego. Przeliczanie głosów na mandaty dokonuje się metodą d'Hondta , jednak mandaty pomiędzy komitety wyborcze dzieli się na poziomie krajowym, dopiero później rozdziela się mandaty pomiędzy poszczególne listy okręgowe. Oznacza to, że na liczbę posłów wybranych w danym okręgu wpływ może mieć frekwencja. W podziale mandatów uczestniczą tylko te komitety, które zdobyły co najmniej 5% głosów w skali kraju (dotyczy to także koalicji).
| Numer | Okręg |
|---|---|
| 1 | Okręg wyborczy Gdańsk |
| 2 | Okręg wyborczy Bydgoszcz |
| 3 | Okręg wyborczy Olsztyn |
| 4 | Okręg wyborczy Warszawa |
| 5 | Okręg wyborczy Warszawa II |
| 6 | Okręg wyborczy Łódź |
| 7 | Okręg wyborczy Poznań |
| 8 | Okręg wyborczy Lublin |
| 9 | Okręg wyborczy Rzeszów |
| 10 | Okręg wyborczy Kraków |
| 11 | Okręg wyborczy Katowice |
| 12 | Okręg wyborczy Wrocław |
| 13 | Okręg wyborczy Gorzów Wielkopolski |
Ordynacja przewiduje również obowiązkowe oświadczenia kandydatów (będących obywatelami polskimi) co do ich współpracy ze służbami specjalnymi PRL . Za podanie nieprawdy nie grozi jednak pozbawienie mandatu, tak jak ma to miejsce w przypadku ordynacji do parlamentu narodowego.
Wybory do Parlamentu Europejskiego VI kadencji odbyły się w dniach 10–13 czerwca 2004 roku (w Polsce głosowano 13 czerwca ). Tymczasowo, w okresie od 1 maja 2004 (wejście Polski do UE) do 19 lipca (rozpoczęcie nowej kadencji 2004 – 2009 nastąpiło 20 lipca ) tego roku, dotychczasowi polscy obserwatorzy przy Parlamencie Europejskim sprawowali oficjalnie funkcję Posła do Parlamentu Europejskiego. Wybory do Parlamentu Europejskiego VII kadencji odbyły się w dniach 4–7 czerwca 2009 roku (w Polsce głosowano 7 czerwca ).
[ edytuj ] Frakcje Parlamentu
Kandydaci do Parlamentu startują w wyborach zwykle w barwach którejś z partii istniejącej w swoim kraju, jednak po wejściu do Parlamentu przyłączają się do jednej z frakcji politycznych funkcjonujących oficjalnie w Parlamencie (lub pozostają niezależni). Frakcje te odpowiadają ogólnemu podziałowi partii politycznych w Europie. Posłowie zasiadają w izbie parlamentu według przynależności do frakcji, a nie według przynależności narodowej.
| Skrót | Nazwa | Orientacja polityczna | Wybory do PE VII kadencji (2009) [9] [10] |
Miejsca w PE VI kadencji (1 stycznia 2009) |
Wybory do PE VI kadencji (2004) |
|---|---|---|---|---|---|
| EPP | Europejska Partia Ludowa , w kadencji 2004-2009 jako Europejska Partia Ludowa - Europejscy Demokraci (EPP-ED) |
chadecy, ludowcy i konserwatyści | 265 | 288 | 268 |
| S&D | Postępowy Sojusz Socjalistów i Demokratów , w kadencji 2004-2009 jako Grupa Socjalistyczna w Parlamencie Europejskim (PES) |
socjaldemokraci | 184 | 217 | 200 |
| ALDE | Porozumienie Liberałów i Demokratów na rzecz Europy | liberałowie, socjalliberałowie i centryści | 84 | 100 | 88 |
| ECR | Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy , w kadencji 2004-2009 jako Unia na rzecz Europy Narodów (UEN) |
narodowi konserwatyści | 55 | 44 | 27 |
| Verts/ALE | Zieloni - Wolny Sojusz Europejski | zieloni i regionaliści | 55 | 43 | 42 |
| GUE/NGL | Zjednoczona Lewica Europejska - Nordycka Zielona Lewica | socjaliści i komuniści | 35 | 41 | 41 |
| EFD | Europa Wolności i Demokracji , w kadencji 2004-2009 jako Niepodległość i Demokracja (IND/DEM) |
eurosceptycy, liberałowie i konserwatyści | 32 | 22 | 37 |
| NI | niezrzeszeni | — | 26 | 30 | 29 |
| — | Razem | — | 736 | 785 | 732 |
[ edytuj ] Obrady
Parlament wybiera spośród swych członków przewodniczącego na 2, 5-letnią kadencję, który reprezentuje Parlament na zewnątrz i kieruje jego obradami. Obecnie przewodniczącym PE jest Jerzy Buzek .
Parlament nie używa jednego języka obrad. Obrady Parlamentu odbywają się symultanicznie we wszystkich językach Unii, tzn. każdy poseł mówi w swoim rodzimym języku, a jego wystąpienie jest tłumaczone na bieżąco na wszystkie pozostałe języki [11] .
Obecnie obrady są też tłumaczone na języki wszystkich państw stowarzyszonych, gdyż przedstawiciele parlamentów państw stowarzyszonych mają prawo biernego uczestnictwa w każdych obradach.
Moc pracy parlamentu odbywa się na obradach odpowiednich komisjach, które przygotowują wnioski i akty nad którymi głosuje się podczas sesji.
Wszystkie sesje zwołuje przewodniczący.
Sesje plenarne trwają zwykle jeden tydzień w miesiącu i odbywają się Strasburgu, odbywają się również sesje dwudniowe w Brukseli.
W ramach potrzeby zwołuje się też sesje nadzwyczajne.
[ edytuj ] Przewodniczący Parlamentu Europejskiego (od 1952 r.)
-
Paul-Henri Spaak , 1952–1954 -
Alcide De Gasperi , 1954 - Giuseppe Pella , 1954–1956
-
Hans Furler , 1956–1958 -
Robert Schuman , 1958–1960 - Hans Furler , 1960–1962
- Gaetano Martino , 1962–1964
- Jean Duvieusart , 1964–1965
- Victor Leemans , 1965–1966
- Alain Poher , 1966–1969
- Mario Scelba , 1969–1971
- Walter Behrendt , 1971–1973
-
Cornelis Berkhouwer , 1973–1975 - Georges Spénale , 1975–1977
- Emilio Colombo , 1977–1979
- Simone Veil , 1979–1982
- Piet Dankert , 1982–1984
- Pierre Pflimlin , 1984–1987
-
Henry Plumb , 1987–1989 -
Enrique Barón Crespo 1989–1992 - Egon Klepsch , 1992–1994
- Klaus Hänsch , 1994–1997
- José María Gil-Robles , 1997–1999
- Nicole Fontaine , 1999–2002
-
Pat Cox , 2002–2004 - Josep Borrell Fontelles , 2004–2007
- Hans-Gert Pöttering , 2007-2009
-
Jerzy Buzek , od 2009 r.
[ edytuj ] Przypisy
- ↑ Aleksandra Rybińska: Luksusowe życie europejskich polityków . Rzeczpospolita, 12 kwietnia 2009.
- ↑ Paul van Buitenen, EP Audit Report, 2008
- ↑ MEP makes 'fraud' report public . BBC , 5 marca 2008.
- ↑ MEPs vote to keep their expenses scams secret . 27 lutego 2008.
- ↑ EU petitions committee debates Brussels-Strasbourg 'travelling circus' . EUObserver, 26 lutego 2008.
- ↑ Damning report hits out at EP expenditure . EU Observer, 5 lutego 2010.
- ↑ Zwrot kosztów dla posłów do parlamentu europejskiego . Parlament Europejski.
- ↑ 8,0 8,1 Research Note 47 . The Taxpayers' Alliance.
- ↑ http://www.elections2009-results.eu/pl/seats_by_group_pl_txt.html
- ↑ http://www.elections2009-results.eu/pl/index_pl.html
- ↑ Warto wspomnieć, że oficjalna telewizja internetowa Parlamentu Europejskiego, EuroparlTV , jest także dostępna we wszystkich językach unijnych
[ edytuj ] Linki zewnętrzne
- Oficjalna witryna Parlamentu Europejskiego
- Parlament Europejski: strona Wybory 2009
- Oficjalna polskojęzyczna witryna Parlamentu Europejskiego
- Europa.eu
- Oficjalna strona konkursu BeMEP
http://www.europarl.europa.eu/parliament/expert/staticDisplay.do?language=PL&id=39
| Demokraci mają głosy do uchwalenia reformy ochrony zdrowia |
|
W niedzielę po południu (czasu lokalnego) doszło do przełomu otwierającego drogę do uchwalenia reformy opieki zdrowotnej przez Kongres USA - Demokraci w Izbie Reprezentantów mają już wystarczającą liczbę głosów - minimum 216 - potrzebnych do uchwalenia reformy.
|
| Premier: Grecja nie potrzebuje pomocy finansowej |
|
Premier Grecji Jeorjos Papandreu powiedział kanclerz Niemiec Angeli Merkel, że jego kraj nie potrzebuje obecnie pomocy finansowej - powiadomił rzecznik niemieckiego rządu.
|
| Bułgaria: Celnicy przejęli heroinę o wartości 1 mln dolarów |
|
W pociągu relacji Stambuł-Belgrad bułgarscy celnicy odkryli heroinę o wartości około 1 mln dolarów - podały służby celne tego kraju.
|
| Sikorski: W sondażach jestem na fali wznoszącej |
|
Minister spraw zagranicznych Radosław Sikorski uważa, że jego szanse w prawyborach PO na kandydata do prezydentury rosną. - Jestem na fali wznoszącej - powiedział wieczorem na konferencji prasowej w Gdańsku.
|
| Francja: 54 proc. dla lewicy w wyborach regionalnych |
|
Według sondaży exit polls po niedzielnej drugiej turze wyborów regionalnych we Francji lewica będzie kontrolować 21 regionów metropolitarnych. Partia UMP prezydenta Nicolasa Sarkozy'ego utrzyma się w Alzacji.
|