Nagroda Nobla w dziedzinie chemii
Z Wikipedii
Nagrody Nobla w dziedzinie chemii :
- 2009 - Venkatraman Ramakrishnan , podsłuchy Thomas Steitz , działki w szczawnicy Ada Yonath
- za badania nad strukturą i funkcją rybosomu
- 2008 - Osamu Shimomura , szkoły policealne Martin Chalfie , sypialnie Roger Y. Tsien
- za odkrycie i rozwój zielonych białek fluorescencyjnych
- 2007 - Gerhard Ertl
- za badania procesów chemicznych zachodzących na powierzchni ciał stałych.
- 2006 - Roger D. Kornberg
- za badania molekularnego mechanizmu transkrypcji w komórkach eukariotycznych
- 2005 – Yves Chauvin , depilacja laserowa Robert H. Grubbs , suknie ślubne Richard R. Schrock
- 2004 – Aaron Ciechanover , pozycjonowanie i optymalizacja Avram Hershko , fotele z masażem Irwin Rose
- za odkrycie roli ubikwityn w degradacji białek w organizmie
- 2003 – Peter Agre , monitoring Roderick MacKinnon
- za badania kanałów w błonach komórkowych
- 2002 – Kurt Wüthrich , stoły John B. Fenn , sypialnie Koichi Tanaka
- za badania białek
- 2001 – William S. Knowles , szczawnica Ryōji Noyori , kamery K. Barry Sharpless
- za prace nad katalizą asymetryczną
- 2000 – Alan J. Heeger , szczawnica Alan G. MacDiarmid , soczewki kontaktowe Hideki Shirakawa
- za odkrycie i badania nad polimerami przewodzącymi prąd elektryczny
- 1999 – Ahmed H. Zewail
- za badania nad przejściowymi stanami reakcji chemicznych przy użyciu spektroskopii femtosekundowej
- 1998 – Walter Kohn , łóżka John A. Pople
- za rozwój teorii funkcjonału gęstości .
- 1997 – Paul D. Boyer , 436xayyal8 John E. Walker , Zakopane apartamenty Jens C. Skou
- Boyer i Walker - za wyjaśnienie mechanizmu enzymatycznego syntezy kwasu adenozynotrifosforowego (ATP)
- Skou - za odkrycie pierwszego enzymu przenoszącego jony
- 1996 – Robert F. Curl Jr. , Sir Harold W. Kroto , Richard E. Smalley
- 1995 – Paul J. Crutzen , Mario Molina , F. Sherwood Rowland
- za badania reakcji zachodzących w atmosferze (m.in. procesy destrukcji warstwy ozonowej )
- 1994 – George A. Olah
- za pionierskie badania karbokationów oraz ich roli w reakcjach chemicznych węglowodorów
- 1993 – Kary B. Mullis , Michael Smith
- za metody ukierunkowanej mutagenezy i reakcji łańcuchowej polimerazy ( PCR )
- 1992 – Rudolph A. Marcus
- za wkład do teorii reakcji przeniesienia elektronu w układach chemicznych
- 1991 – Richard R. Ernst
- za wkład w rozwój metodologii wysokorozdzielczej spektroskopii NMR
- 1990 – Elias James Corey
- za rozwinięcie teorii metodologii syntezy organicznej
- 1989 – Sidney Altman , Thomas R. Cech
- za odkrycie katalitycznych właściwości RNA
- 1988 – Johann Deisenhofer , Robert Huber , Hartmut Michel
- za określenie struktury centrum reakcji fotosyntetycznej bakterii
- 1987 – Donald J. Cram , Jean-Marie Lehn , Charles J. Pedersen
- za rozwinięcie i zastosowanie cząsteczek o szczególnie selektywnych oddziaływaniach zależnych od struktury
- 1986 – Dudley R. Herschbach , Yuan T. Lee , John C. Polanyi
- za pionierską pracę w zastosowaniu chemiluminescencji podczerwonej do badań dynamiki reakcji chemicznych
- za wkład związany z dynamiką elementarnych procesów chemicznych
- 1985 – Herbert A. Hauptman , Jerome Karle
- za niezwykłe osiągnięcia w rozwoju bezpośrednich metod określania struktury krystalicznej
- 1984 – Robert Bruce Merrifield
- za rozwinięcie metodologii związanej z syntezą chemiczną na podłożu stałym
- 1983 – Henry Taube
- 1982 – Aaron Klug
- za rozwinięcie krystalograficznej mikroskopii elektronowej oraz za określenie struktury biologicznie ważnych kompleksów białek z kwasami nukleinowymi
- 1981 – Kenichi Fukui , Roald Hoffmann
- za teorie, rozwijane niezależnie od siebie, związane z przebiegiem reakcji chemicznych
- 1980 – Paul Berg , Walter Gilbert , Frederick Sanger
- za podstawowe badania biochemii kwasów nukleinowych ze szczególnym uwzględnieniem rekombinacji DNA
- za wkład związany z określeniem sekwencji zasad w kwasach nukleinowych
- 1979 – Herbert C. Brown , Georg Wittig
- 1978 – Peter D. Mitchell
- 1977 – Ilia Prigogine
- 1976 – William N. Lipscomb
- 1975 – John Warcup Cornforth , Vladimir Prelog
- 1974 – Paul J. Flory
- 1973 – Ernst Otto Fischer , Geoffrey Wilkinson
- za badania związków metaloorganicznych
- 1972 – Christian B. Anfinsen , Stanford Moore , William H. Stein
- 1971 – Gerhard Herzberg
- 1970 – Luis Federico Leloir
- 1969 – Derek H. R. Barton , Odd Hassel
- 1968 – Lars Onsager
- 1967 – Manfred Eigen , Ronald George Wreyford Norrish , George Porter
- 1966 – Robert S. Mulliken
- 1965 – Robert Burns Woodward
- 1964 – Dorothy Crowfoot Hodgkin
- za ustalenie budowy ważnych substancji biochemicznych (m.in. penicyliny i witaminy B12 )
- 1963 – Karl Ziegler , Giulio Natta
- za badania dotyczące polimerów i zastosowanie związków metaloorganicznych w polimeryzacji
- 1962 – Max Ferdinand Perutz , John Kendrew
- 1961 – Melvin Calvin
- 1960 – Willard Frank Libby
- za metodę C-14 określania wieku obiektów ( datowanie radiowęglowe );
- 1959 – Jaroslav Heyrovsky
- 1958 – Frederick Sanger
- za badania struktury białek, w szczególności insuliny
- 1957 – Lord Alexander R. Todd
- 1956 – Sir Cyril Norman Hinshelwood , Nikołaj Siemionow
- 1955 – Vincent du Vigneaud
- 1954 – Linus Carl Pauling
- za prace nad wiązaniami chemicznymi i ich zastosowanie w wyjaśnieniu budowy związków kompleksowych
- 1953 – Hermann Staudinger
- za odkrycia w dziedzinie chemii supramolekularnej
- 1952 – Archer John Martin , Richard Laurence Synge
- 1951 – Edwin Mattison McMillan , Glenn Theodore Seaborg
- 1950 – Otto Diels , Kurt Alder
- 1949 – William Francis Giauque
- 1948 – Arne Wilhelm Kaurin Tiselius
- 1947 – Sir Robert Robinson
- 1946 – James Batcheller Sumner , John Howard Northrop , Wendell Meredith Stanley
- 1945 – Artturi Ilmari Virtanen
- 1944 – Otto Hahn
- za odkrycie zjawiska rozszczepienia jądra atomowego
- 1943 – George de Hevesy
- 1939 – Adolf Friedrich Johann Butenandt , Leopold Ružička
- 1938 – Richard Kuhn
- 1937 – Walter Norman Haworth , Paul Karrer
- 1936 – Petrus (Peter) Josephus Wilhelmus Debye
- 1935 – Frédéric Joliot , Irene Joliot-Curie
- 1934 – Harold Clayton Urey
- za odkrycie deuteru
- 1932 – Irving Langmuir
- 1931 – Carl Bosch , Friedrich Bergius
- 1930 – Hans Fischer
- 1929 – Arthur Harden , Hans Karl August Simon von Euler-Chelpin
- 1928 – Adolf Otto Reinhold Windaus
- 1927 – Heinrich Otto Wieland
- 1926 – Theodor Svedberg
- 1925 – Richard Adolf Zsigmondy
- 1923 – Fritz Pregl
- 1922 – Francis William Aston
- za odkrycie izotopów wielu pierwiastków niepromieniotwórczych
- 1921 – Frederick Soddy
- za wkład do chemii związków radioaktywnych, oraz badania pochodzenia i charakteru izotopów
- 1920 – Walther Hermann Nernst
- za prace w zakresie termochemii
- 1919 - nagrody nie przyznano
- 1918 – Fritz Haber
- 1917 - nagrody nie przyznano
- 1916 - nagrody nie przyznano
- 1915 – Richard Martin Willstätter
- za badania barwników roślinnych, szczególnie chlorofilu
- 1914 – Theodore William Richards
- za dokładne określenie mas atomowych dużej liczby pierwiastków chemicznych
- 1913 – Alfred Werner
- za pracę nad wiązaniami atomów w cząsteczkach, które rzuciły nowe światło na wcześniejsze badania i otworzyły nowe pola badań naukowych, szczególnie w chemii nieorganicznej
- 1912 – Victor Grignard , Paul Sabatier
- za odkrycie tzw. związku Grignarda , który okazał się wielce pomocny w rozwoju chemii organicznej
- za metodę hydrogenacji związków organicznych w obecności subtelnie rozdrobnionych metali
- 1911 – Maria Skłodowska-Curie
- 1910 – Otto Wallach
- za jego wkład do chemii organicznej i chemii przemysłowej przez pionierskie badania na polu związków alicyklicznych
- 1909 – Wilhelm Ostwald
- za pracę nad katalizą i warunkami równowagi chemicznej oraz szybkością reakcji chemicznych
- 1908 – Ernest Rutherford
- za badania rozpadu promieniotwórczego pierwiastków i właściwości chemicznych substancji promieniotwórczych
- 1907 – Eduard Buchner
- za badania biochemiczne i odkrycie układu bezkomórkowego
- 1906 – Henri Moissan
- za prace nad wyodrębnieniem fluoru pierwiastkowego oraz jego zaistnienie w służbie nauki dzięki piecowi elektrycznemu, który nosi jego imię
- 1905 – Johann Friedrich Wilhelm Adolf von Baeyer
- za badania barwników organicznych oraz związków hydroaromatycznych
- 1904 – Sir William Ramsay
- za odkrycie gazów szlachetnych w powietrzu oraz określenie ich miejsca w układzie okresowym pierwiastków
- 1903 – Svante August Arrhenius
- za teorię dysocjacji elektrolitycznej
- 1902 – Hermann Emil Fischer
- za syntezy związków z grupy cukrów i puryn
- 1901 – Jacobus Henricus van 't Hoff
- za odkrycie praw dynamiki chemicznej i ciśnienia osmotycznego
[ edytuj ] Zobacz też
|
|||
|
|||||||
[ edytuj ] Linki zewnętrzne
| Boni w Sejmie o solidarności pokoleń |
|
Szef doradców premiera Michał Boni powiedział, że rządowi zależy na stworzeniu jak najlepszych warunków dla wzrostu dzietności, opieki nad dziećmi, nauki, wchodzenia na rynek pracy oraz funkcjonowania na rynku pracy osób powyżej 50. roku życia.
|
| Premier Azarow poświęcił gabinet po Julii Tymoszenko |
|
Nowy premier Ukrainy Mykoła Azarow ujawnił, że przed objęciem gabinetu po swej poprzedniczce Julii Tymoszenko poprosił księdza o poświęcenie pomieszczania.
|
| "Rzeczpospolita" ma przeprosić wiceszefa ABW |
|
Naczelny "Rzeczpospolitej" ma przeprosić wiceszefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Jacka Mąkę za naruszenie jego dóbr osobistych w nierzetelnym artykule; nie musi zaś wpłacać 60 tys. zł na cel charytatywny - orzekł Sąd Okręgowy w Warszawie.
|
| Izraelskie samoloty nad Budapesztem |
|
Dwa izraelskie samoloty wojskowe, które w środę przeleciały na niskiej wysokości nad Budapesztem, nie mają nic wspólnego z zabójstwem obywatela Syrii w tym mieście tego samego dnia - zapewnił rzecznik rządu Domokos Szollar.
|
| Prezydent broni tradycji, ale jest mało dynamiczny |
|
W ocenie zdecydowanej większości Polaków (74 proc.) największym atutem Lecha Kaczyńskiego jest przywiązanie do tradycji i wartości narodowych. Badani krytycznie oceniają jednak dynamizm i energiczność działania prezydenta - wynika z badania CBOS.
|