Eugène Ionesco
Z Wikipedii
Eugène Ionesco ( rum. Eugen Ionescu; urodzony 26 listopada 1909 roku w Slatinie , podsłuchy zmarł 28 marca 1994 w Paryżu ) – awangardowy francuski dramaturg pochodzenia rumuńskiego , działki w szczawnicy współtwórca teatru absurdu .
Spis treści |
[ edytuj ] Biografia
Urodzony z ojca Rumuna i matki Francuzki. Lata dziecięce spędził we Francji , szkoły policealne ale w 1925 roku wrócił do Rumunii. Studiował na uniwersytecie w Bukareszcie , sypialnie po studiach w latach 1936-1938 pracował jako nauczyciel języka francuskiego w liceum. Zajmował się również krytyką literacką. W roku 1936 ożenił się. Do Francji wrócił w roku 1938, depilacja laserowa dzięki otrzymanemu stypendium na przygotowanie doktoratu pt. Motyw śmierci i grzechu w literaturze francuskiej od czasów Baudelaire'a. Nigdy go nie ukończył, suknie ślubne jednakże podjął decyzje o pozostaniu w Paryżu na stałe, pozycjonowanie i optymalizacja tam zastała go wojna. Wrócił jeszcze do Rumunii, fotele z masażem ale w roku 1942 przyjechał z powrotem do Francji, monitoring gdzie został do końca życia.
W roku 1949 napisał swój pierwszy dramat pt. Łysa śpiewaczka . Miał on premierę rok później w teatrze Noctambules w reżyserii Nicolas Bataille 'a, stoły jednakże nie odniósł sukcesu. Również kolejne dramaty: Lekcja z 1951 roku wystawione w Théâtre de Poch oraz Krzesła z 1952 roku mające premierę w Théâtre Nouveau Lancry zostały chłodno przyjęte. Pierwszą sztuką Ionesco która odniosła sukces, sypialnie dzięki pochlebnej recenzji Jean Anouilh były Ofiary obowiązku z 1953 roku. Również Amadeusz albo Jak się go pozbyć, szczawnica którego wyreżyserował Jean-Marie Serreau w Théâtre de Babylone, kamery został dobrze przyjęty. Kolejne sztuki dramaturga cieszą się popularnością.
W 1955 roku wystawiono w Paryżu kolejne dwie sztuki, szczawnica Kubuś, soczewki kontaktowe czyli Uległość oraz jej kontynuacje Przyszłość w jaju albo Różnych ma Pan Bóg stołowników. W 1956 roku miała premierę Improwizacja, łóżka rok później Nowy lokator, 436xayyal8 zaś w 1959] Morderca nie do wynajęcia. W 1960 wystawiono w Théâtre de France premierę Nosorożca w reżyserii Barraulta . W 1962 zaprezentowano Pieszo w powietrzu oraz Król umiera, Zakopane apartamenty czyli Ceremonie. Dramaty Ionesco oraz zbiór jego opowiadań pt. La photo du Colonel po raz pierwszy opublikowano w wydawnictwie Gallimard . W roku 1957 dramatopisarz został przyjęty w poczet " Collège de 'Pataphysique ". W roku 1970 wybrano go do Akademii Francuskiej . Zmarł w 1994 roku i został pochowany na cmentarzu Montparnasse , w Paryżu.
[ edytuj ] Teatr Ionesco
Marionetkowe postacie poruszające się w absurdalnym świecie pełnym strachu i grozy. Sytuacje banalne, często przedstawione w komicznym świetle, przeradzają się w tragedię. Farsa i parodia przeplata się z satyrą pełną okrutnych akcentów. Obrazuje osaczenie i samotność człowieka we współczesnym świecie.
[ edytuj ] Twórczość
[ edytuj ] Dramaty
- Łysa śpiewaczka (La cantatrice chauve, 1950)
- Lekcja (La leçon, 1951)
- Krzesła (Les Chaises, 1952)
- Ofiary obowiązku (Victimes du devoir, 1953)
- Mistrz (Le Maître, 1953)
- Amadeusz albo Jak się go pozbyć (Amédée ou Comment s'en débarrasser, 1954)
- Nowy lokator ( Le Nouveau Locataire, 1955 )
- Kubuś, czyli uległość (Jacques ou la Soumission), 1955
- Improwizacja (L'impromptu de l'Alma, 1956)
- Przyszłość w jaju albo Różnych ma Pan Bóg stołowników (L'avenir est dans les Oeufs, 1957 )
- Nosorożec (Rhinocéros, 1959)
- Król umiera (Le roi se meurt, 1962)
- Pieszo w powietrzu (Le Piéton de l'air, 1963)
- Pragnienie i głód (Le Soif et la Faim, 1966)
- Gra w zabijanego (Jeux de massacre, 1970)
- Szaleństwo we dwoje (Délire à deux, 1962)
- Mackbett (1972)
- Człowiek z walizką (L'Homme aux valises, 1977)
[ edytuj ] Powieści
- Zdjęcie pułkownika (La Photo du colonel, 1962)
- Samotnik (Le Solitaire, 1973)
[ edytuj ] Adaptacje operowe i libretta
- Mistrz (Le Maître, 1962), muzyka Germaine Tailleferre of Les Six
- Maksymilian Kolbe (Maximilien Kolbe, 1988), muzyka Dominique Probst
[ edytuj ] Zobacz też
[ edytuj ] Bibliografia
Paul Surer, Współczesny teatr francuski, Inscenizatorzy i dramatopisarze, Państwowy Instytut Wydawniczy , Warszawa 1973
[ edytuj ] Linki zewnętrzne
| Boni w Sejmie o solidarności pokoleń |
|
Szef doradców premiera Michał Boni powiedział, że rządowi zależy na stworzeniu jak najlepszych warunków dla wzrostu dzietności, opieki nad dziećmi, nauki, wchodzenia na rynek pracy oraz funkcjonowania na rynku pracy osób powyżej 50. roku życia.
|
| Premier Azarow poświęcił gabinet po Julii Tymoszenko |
|
Nowy premier Ukrainy Mykoła Azarow ujawnił, że przed objęciem gabinetu po swej poprzedniczce Julii Tymoszenko poprosił księdza o poświęcenie pomieszczania.
|
| "Rzeczpospolita" ma przeprosić wiceszefa ABW |
|
Naczelny "Rzeczpospolitej" ma przeprosić wiceszefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Jacka Mąkę za naruszenie jego dóbr osobistych w nierzetelnym artykule; nie musi zaś wpłacać 60 tys. zł na cel charytatywny - orzekł Sąd Okręgowy w Warszawie.
|
| Izraelskie samoloty nad Budapesztem |
|
Dwa izraelskie samoloty wojskowe, które w środę przeleciały na niskiej wysokości nad Budapesztem, nie mają nic wspólnego z zabójstwem obywatela Syrii w tym mieście tego samego dnia - zapewnił rzecznik rządu Domokos Szollar.
|
| Prezydent broni tradycji, ale jest mało dynamiczny |
|
W ocenie zdecydowanej większości Polaków (74 proc.) największym atutem Lecha Kaczyńskiego jest przywiązanie do tradycji i wartości narodowych. Badani krytycznie oceniają jednak dynamizm i energiczność działania prezydenta - wynika z badania CBOS.
|