Anatole France
Z Wikipedii
| Anatole France | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 16 kwietnia 1844 |
| Data i miejsce śmierci | 12 października 1924 |
| Dziedzina sztuki | literatura |
 Zdjęcia w Commons |
|
 Cytaty w Wikicytatach |
|
Anatole France, podsłuchy właśc. Jacques Anatole Thibault (ur. 16 kwietnia 1844 w Paryżu , działki w szczawnicy zm. 12 października 1924 w Saint-Cyr-sur-Loire ) – poeta, szkoły policealne powieściopisarz i krytyk francuski . Zapalony bibliofil i historyk , sypialnie przedstawiciel postawy racjonalistycznej oraz sceptycznej . Przez jemu współczesnych porównywany do Voltaire'a i Jean Baptiste Racine 'a [1] .
Jako poeta – przedstawiciel parnasizmu . Autor licznych powieści satyryczno - heroikomicznych wzorowanych na XVII-wiecznych powiastkach filozoficznych i libertyńskich . W swojej twórczości, depilacja laserowa zarówno literackiej jak i eseistycznej, suknie ślubne głośno krytykował konwenanse religijno-obyczajowo-społeczne we Francji przełomu XIX i XX wieku . Laureat Literackiej Nagrody Nobla za rok 1921 . Z uzasadnienia komisji noblowskiej otrzymał ją za błyskotliwe osiągnięcia literackie wyróżniające się wykwintnością stylu, pozycjonowanie i optymalizacja głębokim humanizmem i prawdziwie galijskim temperamentem [2] . Jeden z członków jury, fotele z masażem Erik Axel Karlfeldt , monitoring okrzyknął go ostatnim wielkim klasykiem naszych czasów, stoły a być może nawet ostatnim Europejczykiem [3] .
Przez Josepha Conrada nazwany "księciem prozy" [4] (jego twórczość scharakteryzował jako "najsprawiedliwszą i najbardziej godną uwagi" [3] ). Humanizm France'a wywarł również wpływ na takich pisarzy jak: Marcel Proust , sypialnie Tomasz Mann , szczawnica Aldous Huxley [5] , kamery Jean Paul Sartre czy André Gide .
Spis treści |
[ edytuj ] Życie
Anatole France w młodości czytał wiele dzieł literatury starożytnej, szczawnica pracując jako bibliotekarz, soczewki kontaktowe krytyk literacki i lektor rękopisów. Uzyskując w ten sposób wiedzę erudycyjną, łóżka wykorzystywał ją do swych dzieł. Był bibliofilem uznającym poglądy Woltera. W okresie sprawy Dreyfusa zaangażował się w jego obronę i zbliżył do francuskiej lewicy. Pod koniec życia został nawet członkiem Francuskiej Partii Komunistycznej .
[ edytuj ] Twórczość
Od 1896 członek Akademii Francuskiej . Początkowo pisał wiersze utrzymane w duchu parnasizmu i klasycyzmu , 436xayyal8 w 1873 wydając tomik poezji Les poemes dores, Zakopane apartamenty jednak bez większego powodzenia.
Pierwsze powodzenie zdobył powieścią "Le crime de Sylvestre Bonnard" ( 1881 ). Pisał głównie powieści, jak "Thaps" ( 1890 ), na tle XVIII. wieku "R-tisserie de la reine Pédauque" ( 1893 , jedno z jego arcydzieł) i jej uzupełnienie "Les opinions de M. Jerome Coignard" ( 1893 ), współczesną powieść psychologiczno-obyczajową "Le lys rouge" ( 1894 ), satyryczną "Histoire contemporaine" ( 1897 - 1900 , 4 t., pełen dowcipu obraz trzeciej republiki), ironizującą całą historię Francji: "Ile des pingouins" ( 1908 ), "Les dieux ont soif" ( 1912 ; na tle rewolucji francuskiej), "La revolte des Anges" ( 1913 ) i inne. Nadto nowele i opowiadania, jak "Balthazar" ( 1889 ), "L'tui de nacre" ( 1892 ), "Crainquebille" ( 1903 ), "Les sept femmes de Barbe-Bleue" ( 1909 ) i i. Autobiograficzne są: "Le livre de mon ami" ( 1885 ), "Le petit Pierre" ( 1918 ), i "La vie en fleur" ( 1922 ), historyczna "Vie de Jeanne d'Arc" ( 1908 ; 2 tomy), aforystyczno-filozoficzny "Le Jardin d'Epicure" ( 1895 ). Felietony zebrane w "La vie littéraire" ( 1888 - 1892 , 4 tomy) i w "Opinions sociales" ( 1902 , 2. tomy). Świetne szkice z literatury francuskiej: "Le génie latin" ( 1917 ).
[ edytuj ] Ocena twórczości
Anatole France miał wielu wrogów ze względu na swój sceptycyzm , socjalizm i pacyfizm . Powszechnie jest uznany za jednego z mistrzów francuskiej prozy. Wydanie zbiorowe ukazywało się od roku 1925 . Literatura o Fransie jest bardzo obfita, sporo pozycji (przeważnie jednak drobniejszych) i po polsku.
W swych utworach przedstawiał problematykę społeczną, związaną z polityką religią i filozofią. Początkowo głównym środkiem wyrazu była u niego inteligentna i wyrafinowana satyra, którą posługiwał się w celu krytyki życia, a postawą pogodny i ironiczny sceptycyzm.
Pod koniec dziewiętnastego wieku w twórczości France'a zaobserwować można radykalizm skierowany ku ideologii socjalizmu. Wyznając poglądy socjalistyczne, wstąpił do Francuskiej Partii Komunistycznej. Na tematy do swoich prac często wybierał historię: początki chrześcijaństwa, rewolucję francuską i czasy współczesne.
W swojej oryginalnej twórczości wykorzystywał motywy baśniowe, groteskowe i satyryczne dla ukazania śmiesznostek dotychczasowych schematów i ludzkich zachowań. Tak było m.in. w powieści Bunt aniołów, w której zrewoltowani przeciw wszechwładzy Boga aniołowie zstępują na ziemię i planują wielką wojnę. Historia ta dała autorowi możliwość do filozoficznych rozważań nad ludzką i boską ułomnością oraz nad schematem rzeczy boskich, wytworzonym przez sztukę.
W utworze Wyspa pingwinów ukazał historię państwa pingwińskiego, będącą niejako karykaturą dziejów Francji.
Twórca, dziś zapomniany, był za życia uznawany za najwybitniejszego prozaika swej epoki.
[ edytuj ] Nagroda Nobla
Anatole France jest laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1921 .
Z uzasadnienia Komitetu Noblowskiego: "za błyskotliwe osiągnięcia literackie wyróżniające się wykwintnością stylu, głębokim humanizmem i prawdziwie galijskim temperamentem".
[ edytuj ] Polskie tłumaczenia
Dzieła France'a tłumaczyli na język polski: Jadwiga Boelke, W. i J. Dąbrowscy, F. K., St. Godlewski, E. Ligocki, J. Mareschowa, F. Mirandola, H. Niemirowska, St. Popowski, J. Rogoziński, J. Sten, T. Świstakowski, Z. Wróblewska. Ukazał się też "Wybór pism" w przekładzie Jana Stena ( 1904 - 1912 ), 9 t. (nowe wyd. od r. 1931 , ze wstępem Jana Parandowskiego ).
[ edytuj ] Dzieła
Zbiory wierszy:
- Poèmes dorés (1873)
- Les Noces corinthiennes/Les Noces corinthiennes (1876)
Powieści i opowiadania:
- Jokasta (1879, wyd. pol. 1968)
- Zbrodnia Sylwestra Bonnard (1881, wyd. pol. 1922, 1931, 1949, 1959, 1983, 1996, 2005)
- Les Désirs de Jean Servien (1882)
- Zazulka (1883, wyd. pol. 1915, 1981, 1983, 2002)
- Nasze dzieci. Opowieści z miasta i ze wsi (1887, wyd. pol. 1922)
- Na kwiaty: książeczka dla dzieci (wyd. pol. 1907)
- Balthasar (1889), na język polski przetłumaczono opowiadanie Laeta Aecilia
- Tais (1890, wyd. pol. 1906, 1922, 1923, 1925, 1927, 1931, 1957)
- Kuglarz Najświętszej Panienki i inne nowelki (1892, wyd. pol. 1923)
- Gospoda pod Królową Gęsią Nóżką (1892, wyd. pol. 1904, 1923, 1931, 1950, 1966, 1975, 2006)
- Gospoda pod Królową Gęsią Nóżką: życie i czyny księdza Hieronima Coingarda (wyd. pol. 1924)
- Poglądy księdza Hieronima Coignarda (1893, wyd. pol. 1922, 1958, 1966)
- Czerwona lilia (1894, wyd. pol. 1921, 1960)
- Ogród Epikura (1895, wyd. pol. 1922)
- Le Puits de Sainte Claire (1895), na język polski przetłumaczono jedynie opowiadanie Święty satyr (1922) oraz Tajemnica krwi (1923)
- Historia współczesna: (wyd. pol. 1956)
- W cieniu wiązów (1897, wyd. pol. 1909, 1923, 1931, 1949)
- Manekin trzcinowy (1897, wyd. pol. 1909, 1910, 1931, 1949)
- Pierścień z ametystem (1899, wyd. pol. 1910, 1923, 1932, 1949)
- Pan Bergeret w Paryżu (1901, wyd. pol. 1950),
- Clio (1900, wyd. pol. 1901)
- Nieskazitelni sędziowie i inne opowieści (1902, wyd. pol. 1950)
- Historia komiczna (1903, wyd. pol. 1904, 1922, 1962, 1993)
- Śpiewak z Kymei (wyd. pol. 1905)
- Na białym kamieniu (1905, wyd. pol. 1905, 1955)
- Crainquebille (1901, wyd. pol. 1923, 1972, 1975))
- Nowele (wyd. pol. 1905)
- Wyspa pingwinów (1908, wyd. pol. 1909, 1923, 1931, 1987)
- Powiastki Kuby Kręcirożna (1908, wyd. pol. 1926)
- Siedem żon Sinobrodego, tudzież inne opowieści cudowne (1909, wyd. pol. 1922)
- " Bogowie łakną krwi " (1912, wyd. pol. 1912, 1923, 1931, 1959, 1985)
- Bunt aniołów (1914, wyd. pol. 1918, 1922, 1986)
- Wiosna życia: powieść (wyd. pol. 1923)
Eseje:
- Pamiętnik mego przyjaciela (1885, wyd. pol. 1911, 1935, 1949)
- Pierre Nozière (1899)
- Piotruś (1918, wyd. pol. 1920)
- La Vie en fleur (1922)
Sztuki teatralne:
- Au petit bonheur (1898)
- Crainquebille (1903)
- Komedia o człowieku który zaślubił niemowę (1908, wyd. pol. 1912, 1922)
- Le Mannequin d'osier (1928)
Prace historyczne:
- Vie de Jeanne d'Arc (1908)
Krytyka literacka:
- Alfred de Vigny (1869)
- Le Château de Vaux-le-Vicomte (1888)
- Le Génie latin (1913)
Krytyka społeczna:
- Opinions sociales (1902)
- Le Parti noir (1904)
- Kościół i Rzeczpospolita (1904, wyd. pol. 1907, 1911, 1959, 2009)
- Wybór pism (wyd. pol. 1904)
- Vers les temps meilleurs (1906)
- Pisma krytyczne (wyd. pol. 1907)
- Sur la voie glorieuse (1915)
- Trente ans de vie sociale; tom I, 1897-1904 (1949), tom II, 1905-1908 (1953), z komentarzem Claude Aveline 'a; tom III, 1909-1914 (1964) i tom IV, 1915-1924 (1973)
- Ironie (wyd. pol. 1925)
[ edytuj ] Zobacz też
- Literatura francuska
- parnasizm
- klasycyzm
- powiastka filozoficzna
- Literacka Nagroda Nobla
- pacyfizm
- humanizm
Przypisy
|
|||||||
| Boni w Sejmie o solidarności pokoleń |
|
Szef doradców premiera Michał Boni powiedział, że rządowi zależy na stworzeniu jak najlepszych warunków dla wzrostu dzietności, opieki nad dziećmi, nauki, wchodzenia na rynek pracy oraz funkcjonowania na rynku pracy osób powyżej 50. roku życia.
|
| Premier Azarow poświęcił gabinet po Julii Tymoszenko |
|
Nowy premier Ukrainy Mykoła Azarow ujawnił, że przed objęciem gabinetu po swej poprzedniczce Julii Tymoszenko poprosił księdza o poświęcenie pomieszczania.
|
| "Rzeczpospolita" ma przeprosić wiceszefa ABW |
|
Naczelny "Rzeczpospolitej" ma przeprosić wiceszefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Jacka Mąkę za naruszenie jego dóbr osobistych w nierzetelnym artykule; nie musi zaś wpłacać 60 tys. zł na cel charytatywny - orzekł Sąd Okręgowy w Warszawie.
|
| Izraelskie samoloty nad Budapesztem |
|
Dwa izraelskie samoloty wojskowe, które w środę przeleciały na niskiej wysokości nad Budapesztem, nie mają nic wspólnego z zabójstwem obywatela Syrii w tym mieście tego samego dnia - zapewnił rzecznik rządu Domokos Szollar.
|
| Prezydent broni tradycji, ale jest mało dynamiczny |
|
W ocenie zdecydowanej większości Polaków (74 proc.) największym atutem Lecha Kaczyńskiego jest przywiązanie do tradycji i wartości narodowych. Badani krytycznie oceniają jednak dynamizm i energiczność działania prezydenta - wynika z badania CBOS.
|